Çocuk büyütürken mutlaka okunması gereken bir yazı…

Sevgili Doğan Cücenoğlu’nun gerçek yaşanmış bir anısı. Okurken hem beğeneceksiniz hem de belki bu sırada çocuklarınızı yetiştirirken örnek alabileceğiniz inanılmaz bir fikir veren yöntemi öğrenmiş olacaksınız. Ben çok beğendim ve sizlerle paylaşmak istedim. Mutlaka okumanızı ve çocuğu olan herkese okutmanızı tavsiye ederim.

******

Akatlar’da yürüyordum; kadın beni tanıdı ve selamlaştıktan sonra, sorusunu sordu: “Oğlum dersleri tamamen bıraktı; ne söylesem hiç fayda etmiyor. Ya arkadaşlarıyla buluşuyor, ya telefonda mesajlaşıyor ya da bilgisayarın başında oyun oynuyor. Ne yapacağımı şaşırdım, Hocam ne yapalım?”

“Sohbet ediyor musunuz?”

“Valla, konuşuyorum, ama hiçbir faydası yok.”

“Kaç yaşında?”

“On yedi yaşında.”

“Mesela ne diyorsunuz?”

“Sınavların yaklaştığını söylüyorum; derslerine çalışması gerektiğini söylüyorum; böyle giderse sınıfta kalacağını, arkadaşlarından geri kalacağını, ilerde çok pişman olacağını, ama o zamanda duyulan pişmanlığın işe yaramayacağını anlatıyorum.”

“Siz konuşup, nasihat ediyorsunuz.”

“Evet.”

“Ama, onunla sohbet etmiyorsunuz.”

“Valla bilmem; biz bildiğimiz kadarıyla elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz, konuşuyoruz, anlatıyoruz.”

“Doğru, bildiğiniz kadarıyla elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz. Ama konuşmak, nasihat etmek, sohbet etmek değildir. Siz sohbet etmesini bilmiyorsunuz.”

Kadın haklı olarak “neden bahsediyorsunuz,” diyen bir yüz ifadesiyle bana baktı.

İçim burkuldu. Anne acı çekiyordu ve çocuğuna yardım etmek istiyordu, ama kendini çaresiz hissediyordu.

***

Öğrencileri ve anababaları birlikte çağırdım. Danışmalığını yaptığım okulun küçük tiyatro salonunda buluştuk, öğrencilerle birlikte anababalar da oturdu.

Ufacık sahneye çıktım, bir sandalye attım oturdum, yanı başıma bir boş sandalye koydum.

“Buradaki öğrencilerden kim benimle sohbet etmek istiyor?” diye sordum. Kalkan ellerden birini gelişigüzel seçtim. Selim adıyla anacağım bir öğrenci yanımdaki sandalyeye geldi oturdu.

“Adın ne?”

“Selim.”

“Kaç yaşındasın?”

“On iki.”

“Bugün ayın kaçı?”

“24 Aralık 2008.” (Gerçek tarihtir; bu uygulamayı o gün yaptım.)

“Selim, gözünü kapa, beni iyi dinle. Gözünü açtığın zaman aradan yirmi yıl geçmiş olacak. 24 Aralık 2028 tarihinde gözünü açmış olacaksın. Tamam mı?”

Anladığını belirtmek için başını salladı.

“Lütfen gözünü aç.”

Selim, gözünü açtı.

“Bugünün tarihini söyler misin?”

“24 Aralık 2028.”

“Kaç yaşındasın?”

“Otuz iki.”

“Ne iş yapıyorsun?”

“İç mimarlık.”

Göz ucuyla anneye babaya bakıyorum; yüzlerinde hayret belirten hafif bir tebessümü var. Belli ki, onlar da Selim’in söylediklerini benimle birlikte ilk defa duyuyorlar.

“Nerede çalışıyorsun?”

“New York, Manhattan’da.”

Anne, babanın yüzünde saklayamadıkları büyük bir şaşkınlık ifadesi.

“Evli misin?”

“Hayır.”

“Arkadaşlarından evlenenler oldu mu?”

“Kızların hepsi evlendi.”

Gülüşmeler..

“Çalıştığın yere beni götürür müsün?”

“Ofisim, Manhattan’da 86 katlı bir binanın 42. Katında.”

Gülüşmeler devam ederken hayalen o binaya yürüdük, asansöre bindik, 42. Katta indik.

“Burası ‘home office,’” dedi.

İçeri girdikten sonra açıkladı:

“Dubleks daire: aşağıda salon ve mutfak var. Yukarda yatak odası ve ofis odam.”

“Selim, salonda neler var?”

“Salonda masa var, koltuklar var, sandalyeler var; komodin var, sehpalar var.”

“Duvarlarda ne var?”

“Resimler var, fotoğraflar. Ailemin fotoğrafı da var.”

“Ailenin fotoğrafına bakınca neler görüyorsun? Beraber bakabilir miyiz?”

“Annem ar, babam var. Ailece çektirdiğimiz bir fotoğraf. Abim var, ablam var, ben varım.”

“En küçük sen misin?”

“Evet.”

“Selim, bu fotğrafa baktığında, içinde ‘keşke!” duygusu beliriyor mu? İçindeki herhangi bir ‘keşke’nin sesini duyuyor musun?”

Hiç beklemeden “Evet,” dedi.

“Haydi, anlat bize,” dedim.

“Ben, babamla birlikte futbol maçına gitmeyi çok istedim. Bir de hafta sonları onunla top oynamak, kırlara gitmek istedim. Güreşmek istedim. Ama babam çok yoğundu; çalışmak zorundaydı, olmadı, zaman bulamadı. Ne yapalım, böyle oldu.”

Baba’ya baktım; gözlerinin yaşını tutmaya çalışıyor, ağlamamak için dudaklarını ısırıyordu.

Selim’e teşekkür ettim. Ve sordum:

“Selim, bu konuşmamızda, sana büyüklük tasladığımı, sana nasihat etmeye çalıştığımı hissettin mi?”

“Hayır!”

“Olanla ilgili olarak mı konuştuk, olması gereken üzerine mi?”

“Olanla ilgili olarak konuştuk.”

“Selim, seninle yeniden böyle sohbet etmek istesem, benimle konuşmak ister misin? Konuşmamızdan zevk aldın mı?”

“Yeniden konuşmak isterim; sohbetimizden zevk aldım.”

***

Sohbet özel türden bir konuşma, kendine özgü özellikleri olan bir söyleşidir.

Sohbet içinde olan iki insan o an için güç, onur ve değer yönünden eşittir ve olanı paylaşırlar; olması gereken üzerinde konuşmazlar.

Korku kültürünün olduğu yerde sohbete izin verilmez.

Türkiye’nin aydınlık geleceğinde anababaların çocuklarıyla sohbet içinde olmasını diliyorum.

Doğan Cüceloğlu (26.06.2011)

Reklamlar

Bu yazıyı paylaşarak belkide farkında olmadan bir dostunuzun evliliğini kurtarabilirsiniz!!!!

Roomseven_0549 final (1)

Sizlere bazen kendi yazdıklarımı bazen de gördüğüm, beğendiğim hatta etkilendiğim şeyleri yazacağımı yada resimlerini paylaşacağımı söylemiştim. Evet aşağıdaki bu yazıyı bana bir arkadaşım göndermiş, okuduğumda çok etkilendim. Harika bir yazı mutlaka sizde okumalısınız. Tavsiye ederim. Böyle birşey yaşıyor olmanız gerekmez ancak bunu okuyup bir sevdiğinizle paylaşırsanız farkında olmadan belki de bir evlilik kurtarmış olursunuz kim bilir? 

Unutmayın!!! Çoğu Hayatların yıkılmasının sebebi, İnsanları hedefe ulaşmaya az kala pes etmesindendir.

LÜTFEN BİR KAÇ DAKİKANIZI AYIRIP SONUNA KADAR OKUYUN!!!!

Bu akşam eve geldiğimde Eşim Akşam yemeğini servis ediyordu. Elini tuttum ve ona söyleyeceğim şeyler olduğunu söyledim. Masaya oturdu ve sessizce yemeği yemeye başladı. Ve yine Gözlerinde o korkuyu gördüm.

Bir an da kasıldım ağzımı açamıyordum ama düşüncelerimi söylemem lazımdı. Ben boşanmak istiyorum. Sinirlenmedi Sözlerime karşılık vermedi, sadece sebebini sordu.

Okumaya devam et

Özgün ve sofistike minikler…

Bilsar, Bilstore ile başlattığı tasarım mağaza anlayışını genişletip, Bilstore Jr. ile birlikte yeni tasarım çocuk konseptini geliştirmiş. 

Özgün, sofistike ve niş markalarla gelişen Bilsar,  bu doğrultuda çocuk giyimi alanında da sunuma başlıyormuş.

NEW ZEALAND’ DAN KÜÇÜK BEYLERE ÖZEL…

Amsterdam’ın dünyaca ünlü markası NZA New Zealand birbirinden çeşitli modelleri ile küçük beylere alternatifler sunuyor

2012 İlkbahar-Yaz Koleksiyonu ile erkeklerin vazgeçilmez markası olan NZA New Zealand sıcak kum taneleri, denizin maviden yeşile değişen tonları ve ağaçların sesi ile karışan sıcak meltem rüzgarlarından ilham alıyor.

Yaz mevisiminin sıcak günlerinde Yeni Zelanda sahillerinin egzotik doğasını çocuk koleksiyonuna taşıyan  New Zealand ile babalar oğulları ile bir örnek giyinebilecek

Zarif çizgileri ile dikkat çeken marka, Bilstore ve Beymen Mağazaları başta olmak üzere birçok seçkin noktada şıklığından  ve rahatlığından ödün vermeyen babalar ve oğullarını  bekliyor…

Anneler ve kızlarına

İngiliz çocuk kozmetik markası Eyeko’nun tamamen organik olarak ürettiği çocuk makyaj ürünleri artık ülkemizde de tanınmaya başladı. İnternetten sipariş verebileceğiniz markanın özellikle rengarenk ojeleri çok eğlenceli. Zaten bu sezon bizler içinde renkli ojeler çok moda. Sizin anlayacağınız anneli-kızlı rengarenk tırnaklarla modayı takip etmek artık mümkün.